6

Nieprzytomna dziewczyna leżała na szpitalnym łóżku.Wokół niej krążyły pielęgniarki i niekiedy przemknął lekarz.W tym samym czasie na korytarzu pod salą czekał chłopak.
Trzymał on dłonie złączone jak do modlitwy i czekał na jakiekolwiek informacje o stanie zdrowia dziewczyny.Na początku nie wierzył ,że Amy mówi prawdę ale on sam siedząc na ostatnich zajęciach rozejrzał się po sali i dostrzegł.Dziewczynę która skradła jego serce dawno już. Dziewczynę która niby umarła i o której pragnął walczyć do końca.Bóg wysłuchał jego próśb i zesłał na jego drogę z powrotem blondynkę.Miał nadzieję ,że kiedy się wybudzi wszystko sobie wyjaśnią i znów będą szczęśliwi razem.

5

Bardzo chciała się ruszyć lecz jej całe ciało nic z tym nie robiło.Była pewna ,że wygląda jak idiotka, w połowę zgięta i patrząca tępo w górę.Jej znajomi nic nie zauważyli ,byli zbyt pochłonięci słuchaniem profesora.Przez myśl dziewczyny przeszło aby im to powiedzieć ale stwierdziła ,że zrobi za duże zamieszanie a z drugiej strony obawiała się czy aby na pewno nic jej się znów nie przywidziało.
Zastanawiało ją to czemu miałaby upozorować własną śmierć ?
Po jakieś chwili otrząsnęła się i wyprostowana usiadła na swoim miejscu.
Do końca zajęć nie potrafiła się skupić cały czas jej własne myśli ją rozpraszały.
Dziewczyna nie ośmieliła się spojrzeć ponownie za siebie.
-Na dzisiaj to wszystko,miłego dnia-powiedział facet po 40-stce.

4.

Słodko spałam gdy nagle usłyszałam krzyk z dołu chwilę mi to zajęło a zorientowałam się ,że owy  dźwięk należał do mojej mamy.Ospale wstałam z łóżka.Przetarłam oczy i ruszyłam do łazienki.

Zdjęłam z siebie piżamę i weszłam pod prysznic.Wtarłam w ciało  żel pod prysznic o zapachu bananowym.Już po chwili rozkoszowałam się tym pięknym zapachem.Zakręciłam kurek i wyszłam z kabiny.Owinęłam się ręcznikiem i stanęłam przed lustrem.Sięgnęłam po szczoteczkę i pastę.Szybko umyłam zęby i weszłam do garderoby po przygotowane już CIUCHY.Związałam buty i znów weszłam do łazienki.Sięgnęłam po małą kosmetyczkę i wyjęłam z niej tusz,puder oraz błyszczyk.Zrobiłam makijaż i znów pochowałam kosmetyki do torebeczki.Chwyciłam za kosmetyczkę i schowałam ją jeszcze do walizki.Rozejrzałam się czy na pewno wszystko wzięła.Schowałam jeszcze telefon do kieszeni i wyszłam z pokoju.Zeszłam na dół i ruszyłam do kuchni.Spotkałam tam swoich rodziców.

-Walizka jest już do zniesienia -powiedziałam do ojca i usiadłam na krześle wypijając szklankę soku pomarańczowego.

3.

Dziewczyna szła ulicami miasta,pamiętała jak przez mgłę ulice i miejsca.Czuła ,że w tym wszystkim czegoś brakuje ale nie potrafiła określić co to było.Po jakimś czasie zaczęła odczuwać ból głowy a z każdym kolejnym krokiem ból był coraz to silniejszy.Postanowiła wrócić szybko do domu i pójść spać.
Całą ta sytuacja ją przytłaczała.Czuła się bardzo ciężko nie mogąc o niczym wspomnieć.W jej głowie panowała pustka w sercu chaos.Cały czas czuła nieprzyjemne mrowienie pod żebrami.
Zebrała w sobie siły i ruszyła szybkim krokiem przez park aby kilka minut temu znaleźć sie już w domu.

W tym samym czasie do domu szatyna wpadła zdyszana szatynka.Przyjaciółka widząc dziewczynę poderwała się z kanapy i wyszła aby za chwilę wrócić ze szklanką wody.W tym samym czasie chłopcy patrzyli na można by rzec przerażoną dziewczynę.Amy wypiła na raz całą szklankę wody.Przyjaciele tylko na nią patrzyli jakby co najmniej była stworzeniem z innej planety.
-Możesz wreszcie powiedzieć co takiego się stało ? -zapytał Chaz

Uwaga :)

Blog proawadzę dalej na razie mam kłopot z internetem...raz jest a raz nie -.- w między czasie krótki zwiastun i jakbyście mogli polecać tego bloga :) KLIK

Chcecie abym ciągnęła tą historie dalej cy może chcecie zmiany.Mi to obojętne szczerze..bo nie wiem jak mi wyjdzie nowa fabuła.Decyzja należy do was ♥

2.

 Tydzień Później

Weszłam do pomieszczenie które miało być niby moim pokojem.Rozejrzałam się i dostrzegłam..

ściany które pokryte był jasno różową farbą a niekiedy dało się zauważyć pasma odcieniu fioletu.

Łóżku było niedaleko okna i ustawione bokiem do drzwi wejściowych.Na szafkach było dużo zdjęć ale część z nich była pusta a ja czułam ,że były tu ważne dla mnie fotografie ale przecież to tylko moje przeczucia.Reszta pokoju wyglądała przeciętnie,nic specjalnego.
Usiadłam na łóżku i oglądając uważnie każdy skrawek pokoju próbowałam sobie coś przypomnieć,ale jak na razie nic nie szło.Czułam się strasznie...zastanawialiście się jak to jest nie pamiętać swojego życia ? Możliwe ,że też się nie zastanawiałam,lecz skąd ja mam to wiedzieć.